Metoda Krakowska

Metoda Krakowska wykorzystuje najnowsze osiągnięcia badań neurobiologicznych, w tym m.in. te dotyczące zjawiska neuroplastyczności mózgu, a więc zdolności do trwałej zmiany w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym pod wpływem uczenia się.

Terapia neurobiologiczna, na której opiera się Metoda Krakowska, zakłada diagnozę i stymulację wszystkich funkcji poznawczych dziecka (jak np. analiza i synteza wzrokowa, kategoryzacja, myślenie przyczynowo-skutkowe), gdyż aktywizowanie każdej z nich (w stopniu odpowiadającym potrzebom dziecka) przyczynia się do jednoczesnego stymulowania rozwoju mowy. 

Co szczególnie ważne, dziecko w trakcie terapii kształtuje i rozwija swoje umiejętności poprzez aktywne działanie, a nie bierne przyswajanie.

W zakres oddziaływań wykorzystywanych w Metodzie Krakowskiej wchodzi m.in.:

• symultaniczno-sekwencyjna (sylabowa) nauka czytania (jej autorką jest prof. Jagoda Cieszyńska z Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie), wykorzystująca możliwości przetwarzania języka przez prawą i lewą półkulę mózgu – dzięki umiejętności samodzielnego odczytywania sylab dziecko będzie mogło czytać nowe teksty ze zrozumieniem;
• stymulowanie naśladownictwa mowy poprzez wykorzystanie gestów artykulacyjnych (GA) – gesty te są ruchami jednej dłoni (wyjątek stanowi samogłoska y), które w przystępny sposób pokazują sposób i miejsce artykulacji głosek; wykorzystanie GA w terapii wspomaga proces pamięci i uwagi dzięki odczuciu własnej dłoni;
• stymulacja mechanizmów lewopółkulowych, niezwykle istotnych dla rozwoju mowy i języka. Terapia w tym obszarze obejmuje: 
  • ćwiczenia sekwencji wzrokowych, słuchowych oraz ruchowych – wiążą się one ściśle z potrzebą wypracowania u dziecka umiejętności porządkowania świata od lewej do prawej;
  • ćwiczenia relacji przestrzennych, czasowych, gradualnych, przyczynowo-skutkowych słownictwo relacyjne i relacyjny sposób myślenia warunkują prawidłową zdolność do porządkowania świata i dostrzegania zależności między jego poszczególnymi elementami;
  • ćwiczenia analizy i syntezy wzrokowo-słuchowej (ułatwiają one koncentrację i wprowadzają wspólne pole uwagi podczas wykonywania zadań);
  • ćwiczenia kategoryzowania (ułatwiające porządkowanie otaczającej rzeczywistości);
  • ćwiczenia pamięci, zarówno symultanicznej, pozwalającej zapamiętywać bodźce globalnie, całościowo, jak też sekwencyjnej, umożliwiającej zapamiętywanie poszczególnych elementów w odpowiedniej kolejności (jest to niezwykle ważne w nauce czytania i pisania),
  • ćwiczenia dotyczące zdolności zauważania, abstrahowania i rozumienia reguł.

« Powrót